Israel
Mijn voeten staan weer op de grond van mijn roots. Israel. Het land waar volop over gediscussieerd word de afgelopen 3 jaar. Daar voor ook wel eens, maar niet zo veel als nu. Nu is Israel voor vele niks meer dan een Nazi vlag, communistisch land en zijn we het moordwapen geweest van zo een 75.000 Palestijnse burgers.
En ik ben nog steeds mezelf aan het overtuigen dat Israel, de mensen geen slechte bedoelingen hebben. Dat de IDF maar gewoon doet wat ze worden opgedragen en dat het doel vooral is Hamas uitschakelen. Waar in ik sterk overtuigd ben dat zij een terreur groep zijn, zijn andere inmiddels tijdens een Pro Palestijns protest aan het marchen met deze Hamas vlag, zeggende het is een vrijheidsbeweging. Dezelfde mensen kunnen op de kaart van google maps nog niet aanwijzen waar Israel ligt en heeft geen idee welke taal we eigenlijk spreken. Het is moeilijk om onderzoek te doen in de tijd van IA en propoganda. Het is moeilijk om naar antwoorden te zoeken in wat de IDF verkeerd doet als je vader altijd een soort mega boek er bij pakt waarin precies staat wat, waarom en hoe iets heeft plaats gevonden om de IDF te verdedigen.
Het uit zich dan in de praktijk dat ik mijn land Israel verdedig aan mensen die met mij de Pro Palestina discussie aan gaan, en dat wanneer ik met mijn vader ben of andere Israëliërs ik de Palestijnse burger verdedig met bepaalde bevragingen. Het is een compleet los geslagen onderwerp en mensen willen dat je kanten kiest anders word je gecanceld 2026. Zwart wit is nu ineens hoe linkse mensen er naar kijken, terwijl zij normaliter worden gezien als ''open en ruimdenkend'' tenminste dit is hoe ze naar zichzelf kijken. En rechts; is ineens ruimdenkend ? Kijkt nu naar het conflict als conflict en bekijken de situatie vanuit meerdere percepties? In beide gevallen, rechts of links is de een of de ander is fout.
Alleen in dit geval lijk ik mij ineens gemakkelijker te voelen bij rechts. Want links sluit mij inmiddels zo buiten dat ik maar voor de zekerheid mijn Israëlische vlag uit mijn bio heb gehaald want straks word ik nog gecanceld.
Het is belachelijk in een land te zijn, waar je vandaan komt en dit anoniem moet doen, want anders vallen er weer hevige discussies op het internet, terwijl ik gewoon even lekker naar familie wil? En nee, witte mensen: dit speelt niet alleen in mijn hoofd om/of ik maak het ernaar. Nee dit is de praktijk van de situatie.
(ik was afgelopen week op werk voor een koffie moment met mijn manager/AZC, en die benoemde tussen neus en lippen: je maakt het er ook zelf naar. (nadat ik aangaf liever Lisa te worden genoemd zodat bewoners mij niet op de socials kunnen vinden/naam/afkomst. Dit voorkomt zeker weten onrust,) '' er vallen consequenties als bewoners hier door zich anders gaan gedragen naar je'' zei mijn manager erna. Al zag ze mijn verdriet en benoemde ze dit, en vond ze het vooral rot, leek het vooral op een juf die een les ANTI PESTEN geeft en denkt dat er dan niet meer word gepest..
Anyhow.
De verkiezingen zijn net geweest, en protesten komen langzaam op gang. Netanyahu heeft gelukkig niet genoeg zetels, maar voor er opnieuw moet worden gestemd is hij nog steeds aan de macht. Ik hoop een protest bij te kunnen wonen, en me woede te kunnen uiten tijdens deze wandeling. In zo een protest tocht zal ik mij bevinden tussen mensen die hem verafschuwen en een 2 staten oplossing willen maar ook tussen mensen die hem verafschuwen evenals de Palestijnse burgers verafschuwen. Mensen hebben pijn, verdriet en woede en kunnen niet meer anders na denken dan dat de meeste Palestijnse burgers Hamas zijn (de vijand). En gek genoeg ben ik zo geïndoctrineerd dat dit voor mij zelfs moeilijk is om te ontzien. Laats staan de mensen die hier wonen die niet beter weten omdat dit vanaf kleins af aan word gezegd tegen je.
Mijn zus en ik willen naar de West bank, helaas is het daar nu te onveilig. Anders was ik graag oog in oog komen te staan met de gang van zaken en met mensen in gepsrek gegaan om te luisteren naar verhalen. Mijn vader zou dan waarschijnlijk een woede aanval krijgen en mijn familie zou wellicht denken dat ik hun in de steek laat. Wat gek is, want als ik kijk naar mijn linkse hippie familie zou ik denken dat zij op een andere manier naar deze situatie zouden kijken. Alleen doen ze dat niet. En dat maakt elke keer mij aan het denken zetten. Waar moet ik nou in geloven ? Mijn familie die het mee maakt of het nieuws en de cijfers. (die wellicht propoganda zijn)
Het is ieder geval frustrerend en moeilijk en voelt als een zwaarte hier continu mee bezig te moeten zijn. Ik voel mij buitengesloten in beide takken. Ik voel me meer Israelisch dan Nederlands. Al voel ik woede en verdriet naar mijn land en spreek ik de taal niet, voel ik mij hier meer welkom dan in Nederland. Omdat zij mijn gevoel en verdriet begrijpen, omdat ik mij hier niet hoef te verdedigen, omdat iedereen hier samen komt op vrijdagen en zingt ? Omdat ik hier niet de enige Israëliet ben , mijn naam vaker voorbij hoor wisperen, omdat iedereen hier zegt:' welkom thuis'.
Ach meisje. Wat goed dat je hierover schrijft en je uit. Nuance ontbreekt bijna altijd, en zeker in deze discussie. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe dat voor jou moet voelen, maar door wat je schrijft krijg ik er wel enigszins beeld bij en dat is denk ik heel belangrijk. Om dit soort discussies weer menselijk te maken en de mensen te horen die daadwerkelijk leven in deze strijd. Bedankt voor het delen. Ik ben super trots op hoe je je staande houdt in dit alles. Ik weet nog vorig jaar DTRH, het brak mijn hart. Hoe je werd benaderd. Het is oneerlijk en pijnlijk. Heel knap dat je je pijn hier deelt. Dikke knuffel voor jou <3
BeantwoordenVerwijderenDankjewel lieve isa🤍
Verwijderen