De Tijd van het jaar

 Het is bijna de tijd van het jaar. Kerst en nieuwjaar.  Elk jaar zorgt het weer voor inspanning, stress en onrust.

Op zoek naar warmte, gezelligheid, liefde en een beetje troost om de dagen door te komen. In mijn hoofd wil ik van alles regelen zodat de leegte word opgevuld en ik nergens aan hoef te denken waar ik ongelukkig van word.

Elk jaar in deze periode denk ik aan alles wat er is gebeurd in mijn leven, mijn eenzame vader die ik nu 5 maanden niet heb gezien, Sky, vrienden die ik niet meer spreek of zie maar wel continu aan denk, mijn identiteit crisis (wat wil ik , waar ga ik heen) ik denk aan alle rare familie dynamieken, en contacten die ik wil verbeteren. Tegelijkertijd probeer ik juist nergens aan te denken. Het zorgt voor ongemak en verdriet. Ik voel me misplaatst in mijn eigen leven. 

Omdat ik ook niet weet waar ik aan toe ben en hoe het gaat verlopen, zorgt het voor nog meer inspanning. Normaliter ben ik een regelaar, breng ik mensen samen, zorg ik voor een data planner, stel ik mijn huis open voor diners, warmte en gezelligheid maar dit jaar is dat anders. Ik heb geen thuis thuis, mijn vriendschappen voelen ver weg of nog te nieuw. Daarnaast wil ik ergens het loslaten, plannen. Juist dat zorg gedragen word, dat ik even niks hoef te doen, en dat het aan komt waaien. Alleen heb ik vaak het gevoel als ik het niet regel dat het niet van tafel komt. Of juist heel laat, en dan weet mijn autistische brein niet hoe er op te reageren of het te plannen. 

Het is ook een leermoment, loslaten en dingen accepteren zoals ze komen. Toch klopt mijn hart in mijn keel en voel ik de spanning nu al. Om dit te voorkomen lijkt het me juist wel een goed idee om te plannen.

Mijn vader te berichten 

Met vrienden wat inplannen 

Iets organiseren 

Kijken wat andere mensen doen met deze dagen en de jaarwisseling. 

Alleen iets in mij zegt “nee” dit keer mag je loslaten, ontvangen. Ook heb ik geen zin om datas te sturen, als een razende mensen te berichten, te horen wanneer mensen wel en toch niet kunnen, met een nieuw voorstel komen. Te kijken of ik dan maar ergens tussen pas. 

Dus misschien is het gewoon accepteren en kijken wat komt en dat voor lief nemen. Toch voelt dat eenzaam. Als je altijd alles regelt, en dan ineens stop. Voelt dat heel raar. Dat heb ik de afgelopen 2 jaar echt gemerkt. Vriendschappen stoppen, confrontaties worden niet meer aangegaan, en zelfs je eigen vader blijft voor maanden op de achtergrond. Dus dat voelt als een verlaten gevoel. 

Een paar jaar terug was ik minder bezig met mij, maar meer met de rest. Ik plande zodat iedereen een plek had om zich thuis te voelen. Ik was overal en nergens, soms prikte ik me ergens tussen en dat vond ik juist fijn. Van stad naar stad, van land naar land, van vrienden groep naar vrienden groep, van vriend naar vriend. Alleen kom ik er nu toch achter dat ik dit ook ergens vooral deed om zelf te ontkomen aan gevoelens, aan misschien niet te binden, afgewezen te voelen, ik kon komen en kon gaan, en alles besliste ik zelf. Het voelde alsof ik autonomie had voor mijn leven, maar eigenlijk kroop ik weg zodat ik niet hoefde te voelen en te kijken of mijn echte behoefte wel bevredigd werd of werd gezien door andere. Want hoe lastig is het voor anderen mensen om je heen om te zien hoe het echt gaat met iemand/of iemand toe komt aan z’n behoeftes als die gene maar continue als een vlinder voorbij vliegt even land en dan weer weg vliegt. De gene lijkt krachtig, sterk en content maar eigenlijk vliegt diegene altijd net op tijd weg voor het lastig word.. om te ontkomen aan verlating

Reacties

Populaire posts